Przedksiężycowi III

Anna Kańtoch

Warszawa 2013

Anna Kańtoch
Przedksiężycowi III
ISBN: 978-83-64384-02-8

Wydawca:
Powergraph
ul. Cegłowska 16/2
01-803 Warszawa
tel. 22 834 18 25
e-mail: powergraph@powergraph.pl
www.powergraph.pl

COPYRIGHT © 2013 by Anna Kańtoch
COPYRIGHT © 2013 by Powergraph
COPYRIGHT © 2013 for the cover by Rafał Kosik

PROJEKT GRAFICZNY: Rafał Kosik
ZDJĘCIE NA OKŁADCE: Rafał Kosik i Adelevin
REDAKTOR PROWADZĄCY: Kasia Sienkiewicz-Kosik
REDAKCJA: Michał Cetnarowski
KOREKTA: Maria Aleksandrow

Wyłączna dystrybucja:

Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o. Sp.j.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. 22 721 30 00 / 11

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

1. Część I. Co trzeba zrobić w ostatnich dniach

2. Finnen

3. 1.

4. 2.

5. 3.

6. 4.

7. 5.

8. 6.

9. 7.

10. 8.

11. 9.

12. 10.

13. 11.

14. 12.

15. 13.

Część I

Co trzeba zrobić w ostatnich dniach

Finnen

Zabraliśmy Chirę do dzielnicy zmarłych w dzień, który nastał po wyjątkowo śnieżnej nocy. Warstwa zmrożonego na wierzchu puchu sięgała Kairze do kolan; zapadaliśmy się w nią, brnąc przed siebie i potykając się od czasu do czasu. Czerwone słońce pośród czerwonych chmur wydawało się pozbawione konturów, jakby pękło i zalało nieboskłon przydymioną purpurą zmieszanej z żużlem krwi.

Było duszno, w powietrzu nie czuło się świeżości śniegu, tylko smak kurzu. Pamiętam, jak Kaira, która przecierała szlak, odwróciła się do mnie: pot błyszczący nad jej górną wargą, niepokój w oczach. Sądząc po niebie, można by pomyśleć, że nadchodzi koniec świata, powiedziała, na co ja odparłem, że my nie musimy patrzeć w górę, my wiemy.

Dźwigałem zawiniętą w płótno Chirę, jej głowa spoczywała na moim ramieniu wystarczająco wysoko, bym nie musiał spoglądać dziewczynce w twarz. Kiedy poprawiałem uchwyt, poczułem na szyi muśnięcie ust. Były zimniejsze niż lód, tak zimne, że miejsce, którego dotknęły, zdawały się pozbawiać resztek ciepła, pozostawiając płat martwej skóry.

Pewnych rzeczy się nie zapomina.

Mieliśmy na sobie nasze najlepsze ubrania, bo tak postanowiła Kaira, a z nią się nie dyskutowało. Dziewczęta włożyły spódnice, które teraz mokre, lepiły się do łydek. Spoceni, to rozpinaliśmy, to znów zapinaliśmy kurtki, gdy tylko zawiał wiatr. A przynajmniej inni tak robili, bo ja, niosąc Chirę, nie mogłem sobie pozwolić na podobny luksus. Sura skaleczyła dłoń o ostrą krawędź zmarzliny i oszołomiona, ssała ranę.

Dotarliśmy na plac Zegarów Wodnych, gdzie Kaira wybrała dom: kilkunastopiętrowy, z konstrukcją przedstawiającą zakochane gołąbki, które z dzióbka do dzióbka podawały sobie ziarna. Nie wiem, dlaczego spodobał jej się właśnie ten, nie pytałem. Podejrzewałbym specyficzne poczucie humoru, ale przecież to była Kaira.

Może nie znałem jej tak dobrze, jak mi się wydawało.

Zaniosłem Chirę na ostatnie piętro. Tym razem Kaira uzasadniła swój wybór. Powiedziała, że dziewczynka powinna być bliżej nieba.

Dziecko wyglądało bardzo krucho na łóżku w ośmiokątnej sypialni, której srebrne ściany zdawały się emanować morderczym chłodem lodowych bloków. W czasie marszu płótno rozwinęło się, poprawiłem je więc, zasłaniając wprasowany w ciało, zgnieciony półpancerz.

Chira wyskoczyła z okna i przez krótką chwilę unosiła się w powietrzu, trzepocząc bezużytecznymi skrzydłami. Potem runęła na bruk przed Archiwum. Aktorzy, którzy widzieli jej śmierć, a później zabrali zwłoki, próbowali zdjąć zwierzokształtną zbroję, jednak nie zdołali – fragmenty napierśnika wbiły się tak głęboko, że rozerwały żebra i serce. Ograniczyli się więc tylko do odcięcia połamanych skrzydeł, by dziewczynkę łatwiej było nieść.

Pamiętam przekazywaną z rąk do rąk notkę, niezrozumiałe dla postronnych bazgroły na kawiarnianej serwetce, zatłuszczonej i lepiącej się do palców.

Pewnych rzeczy się nie zapomina.

Byliśmy zmęczeni, nagromadzone w czasie marszu ciepło ulatniało się z każdym oddechem, a my szybko zaczęliśmy dygotać. Wszyscy poza Kairą, która wyjęła z kieszeni plik kartek zapisanych drobnym, uczniowskim pismem i zaczęła czytać.

To były fragmenty nieużywanych już rytuałów pogrzebowych, urywki z Księgi Przejścia i Ballady o Umieraniu Hanardana Młodszego, kilka wersów z wiersza Łaskawa Dulali Rajsy oraz coś, co brzmiało jak kawałek sztuki, ale nie potrafiłem jej rozpoznać. Przedziwny miszmasz, puste, martwe słowa przywołujące coś, co od dawna nie istniało.

To nie miało prawa zadziałać, a jednak zadziałało, zdarzył się cud i tamtego mroźnego ranka przeszłość została na kwadrans wskrzeszona. Czułem ją, wszyscy ją czuliśmy, kilkanaście maleńkich, szczękających zębami ogniw łączących minione pokolenia z nadciągającym końcem świata, grupa ludzi, których życiu – a także śmierci, nie zapominajmy o niej – na chwilę przywrócono sens.

Kaira potrafiła robić takie rzeczy.

1

Gdy wracali, Finnen dyskretnie chwycił Kairę za łokieć i zaczekał, aż zostaną z tyłu. Być może nie była to najlepsza chwila, by zadać dręczące go pytanie, uznał jednak, że lepszej może nie znaleźć. Chira została złożona na wieczny spoczynek – a przynajmniej spoczynek do najbliższego Skoku; wrażenie z pogrzebowego rytuału już zacierało się w pamięci. Najwyższa pora wrócić do teraźniejszości.

— Tam, w Archiwum — powiedział — ktoś nam pomógł. Masz pojęcie, kto to mógł być?

— Nie.

— Jakiś pomysł? Cokolwiek?

— Myślałam, że to jeden z twoich przyjaciół artystów.

— Gdyby tak było, wiedziałbym o tym.

— No to nie mam pojęcia.

— On miał broń palną, Kairo. Miał broń i wszedł z nią do Archiwum. To nie mógł być zwyczajny człowiek.

— W takim razie kto?

— Nie wiem i to właśnie mnie martwi. — Finnen potrząsnął głową. Przyspieszyli, bo dzieci znacznie już ich wyprzedziły.

— Czemu? Przecież jest po… naszej… stronie. — Kaira próbowała dotrzymać mu kroku, lecz długa spódnica skutecznie krępowała ruchy. — Dlaczego ty we wszystkim musisz widzieć problem?

— Może dlatego — podsunął — że ty nie widzisz problemu w niczym?

2

O godzinie 9.52 czasu pokładowego oficer łącznikowy „Arki Odrodzenia” odebrał wiadomość.

Tasos Hairetis był wówczas na mostku sam, na wpół uśpiony przez monotonny szum wentylacji i popiskiwanie radaru krótkiego zasięgu. Dźwięk otwierającego się kanału komunikacyjnego wyrwał go z odrętwienia.

Łokciem trącił styropianowy kubek po kawie, po czym – wciąż jeszcze nie do końca przytomny – odruchowo schylił się i chwycił go, zanim naczynie spadło na ziemię. Resztka brunatnego płynu chlapnęła mu na przegub i zaczęła wsiąkać w rękaw. Strząsnął krople na podłogę, po czym wytarł dłoń w spodnie, pocieszając się myślą, że w jego przypadku plama i tak nie ma znaczenia. Dziwnym trafem szczupły, nerwowy Hairetis zawsze, nawet w świeżo wypranym i wyprasowanym mundurze, wyglądał bowiem na wymiętego jak po nieprzespanej nocy, co podkreślała jeszcze jego szara cera i przekrwione oczy.

Odstawił kubek w bezpieczne miejsce i dopiero teraz spojrzał na ekran.

Wiadomość nadeszła na kanale trzecim, zarezerwowanym dla ścisłego dowództwa statku. Hairetis wbił kod, poczekał na potwierdzenie i przeczytał tekst.

Zrobił to raz, a potem drugi, choć informacja była stosunkowo prosta.

Konieczna modyfikacja planów i zmiana kursu. W pasie Argyle’a odkryto planetę ziemskiego typu, potencjalnie interesującą, ze śladami cywilizacji, być może wciąż zamieszkaną. Zebrać jak najwięcej materiałów, potem kontynuować misję. Uwaga: prawdopodobne zagrożenie, przed stu trzydziestoma dwoma standardowymi dniami zaginęły tam trzy osoby z załogi statku handlowego T-13 „Optymista”. Bezpośredni kontakt z powierzchnią tylko w razie konieczności i przy zachowaniu maksymalnych środków bezpieczeństwa.

Poniżej następowała lista koordynatów, obliczenia wektorów ciągu, opis wejścia na nową trajektorię i wytyczne manewrów zmiany prędkości, a nawet przeliczenia paliwowe.

Hairetis przeleciał po nich wzrokiem.

Co, u licha…?, pomyślał. Przecież stracimy przez to prawie miesiąc!

Z drugiej strony, cóż to jest miesiąc dla półtora tysiąca zahibernowanych ludzi? Dla zamrożonych zwierzęcych embrionów, nasion i pogrążonych we śnie aniołów-cieni?

Tyle, co nic, a „Arka Odrodzenia” w swojej drodze na Ziemię przelatywała stosunkowo blisko pasa Argyle’a. Doskonała okazja dla Dowództwa Sił Powietrznych Kerberosa, by dokonać rozpoznania bez konieczności zawsze kosztownego wysyłania osobnego zespołu badawczego.

Miesiąc, pomyślał Hairetis, nie po raz pierwszy żałując, że nie jest jednym ze szczęśliwców, którzy spoczywali w komorach hibernacyjnych. „Arka” na dobrą sprawę mogłaby dotrzeć na Ziemię sama i dopiero przy lądowaniu potrzebna by jej była pomoc ludzkich pilotów, Dowództwo jednak postanowiło, że przez cały lot na statku pozostanie szkieletowa załoga: cztery osoby niemające do roboty nic prócz tego, by przez trzy miesiące wpadać na siebie nawzajem, nudzić się i kłócić, kiedy zawiodą rozkosze wirtualnego seksu, wspinaczki po najwyższych budowlach Nowych Ziem czy nurkowania z neodelfinami.

Cztery osoby, którym w razie potrzeby można było wysłać wiadomość „do ścisłego dowództwa”, szyfrowaną, choć na pokładzie pozostało wyłącznie ścisłe dowództwo.

Trzy miesiące, teraz rozciągnięte do czterech.

Była to ostatnia rzecz, na jaką Hairetis miał ochotę. Nie z powodu antypatii do reszty załogi, bo swych towarzyszy niedoli wciąż jeszcze lubił – być może z naciskiem na „jeszcze” – lecz dlatego, że kolejna zwłoka groziła całkowitym wygaśnięciem entuzjazmu.

Pamiętał, jak przed kilkoma laty przyszedł na zebranie Towarzystwa Odrodzenia Ziemi. W kieszeni miał zmiętą ulotkę, lecz mimo że jej tekst znał niemal na pamięć, nie wiedział, czego właściwie powinien oczekiwać. Zaczęło się standardowo: przy wejściu ładna, długonoga blondynka (nie do odróżnienia od innych długonogich blondynek) wpięła mu w koszulę zielony znaczek i podała kieliszek szampana. Na sali było mnóstwo uśmiechnętych, wyluzowanych ludzi w koszulach z prawiejedwabiu, którzy najwyraźniej świetnie się znali. Potem przyszła pora na przemówienia, holoprezentacje i symulację odbudowy Jerozolimy. Tasos Hairetis był wśród tych, którzy klaskali najgłośniej, a nim wieczór dobiegł końca, wpłacił swoją pierwszą składkę.

Pół roku później należał już do najbardziej aktywnych członków Towarzystwa. W przeciwieństwie do większości koleżanek i kolegów nie kierowały nim względy religijne, nie nęciły go hasła „Ratujmy kolebkę chrześcijaństwa” czy „Odbudujmy Ziemię, po której chodził Bóg”. Bogowie niewiele Hairetisa obchodzili, za to historia – owszem.

Jeśli istniała jakakolwiek szansa, choćby najmniejsza, że na zniszczonej planecie znów rozwinie się życie, a później, dzięki wspólnemu wysiłkowi ludzi oraz aniołów-cieni, na właściwe miejsca wrócą odtworzone w najdrobniejszych detalach Bazylika św. Piotra, Tadż Mahal czy Wielki Mur Chiński, to Hairetis gotów był zrobić wiele, by owa wizja się urzeczywistniła.

Pamiętał, jak Towarzystwo zostało wpisane na listę organizacji starających się o środki na podróż międzygwiezdną oraz zasiedlenie. Świętowali wówczas przez całą noc, w coraz gorszych knajpach, aż wreszcie gdy wyrzucili ich z ostatniej, na moście Nicodemusa Tasos wspiął się na kamienny posąg lwa, upuszczając po drodze butelkę. Sznur świateł wzdłuż Pałacu Sprawiedliwości rozmazywał mu się przed oczami, woda sprawiała wrażenie bardzo dalekiej i zarazem bliskiej, on sam wrzeszczał „Za Ziemię!”, podczas gdy dwadzieścia metrów niżej dziewczyna, która miała zostać jego żoną, wymiotowała na własne buty. Nigdy nie czuł się tak całkowicie szczęśliwy, tak spełniony i żywy, jak tamtej nocy.

Potem jego zapał zaczął maleć, dzień po dniu, jak dziurawy worek, z którego wysypuje się piasek. Dziesiątki kwestionariuszy do wypełnienia, podpisy do złożenia i urzędnicy do obłaskawienia – wszystko to powoli zabijało entuzjazm. A może była to po prostu sprawka nieubłaganie biegnącego czasu i tego, że gdzieś pośród papierowo-komputerowego chaosu Hairetis niepostrzeżenie wślizgnął się w wiek średni?

Gdy „Arka” startowała, znów poczuł się młody i szczęśliwy, przez chwilę nawet łudził się nadzieją, że tak będzie zawsze. Nie było, oczywiście. Dlatego Tasos Hairetis nie miał ochoty wydłużać podróży o kolejny miesiąc.

Chciał stanąć na powierzchni Ziemi wtedy, gdy to jeszcze będzie mogło przynieść mu satysfakcję.

Skasować wiadomość? Coś takiego mogłoby ujść mu na sucho. Już teraz kwestia, komu właściwie podlega „Arka Odrodzenia”, była bardzo delikatna, a kiedy koloniści wylądują na Ziemi, staną się praktycznie niezależni.

Nikt nie wyciągnie wobec Hairetisa konsekwencji. Jedyną osobą, która mogłaby to zrobić, był kapitan Cerniglia, a on stanie po stronie oficera – choć, rzecz jasna, nie domyśli się, jaka była prawdziwa przyczyna tej niesubordynacji.

Skasuj to, szeptał wewnętrzny głos, lecz mężczyzna w głębi duszy wiedział, że tego nie zrobi. Niełatwo jest podważyć ponad dwadzieścia lat wpojonego w wojsku posłuszeństwa.

Wciąż tkwił z nieszczęśliwą miną przed ekranem, gdy na mostek wszedł kapitan.

— Mamy wiadomość z Kerberosa — powiedział Hairetis pospiesznie, zanim pokusa stałaby się nie do odparcia. — Powinien pan spojrzeć.

3

W mieście dało się zauważyć wyraźne poruszenie. Nad schodami krążyli skrzydlaci strażnicy, wszyscy zakuci w chimeryczne zbroje, z pałkami zatkniętymi za pasy i kuszami w opancerzonych dłoniach. Ludzie kulili się pod ich spojrzeniami i przemykali niemal przyklejeni do ścian budynków, lecz kiedy strażnicy mijali ich w szumie metalowych lotek, odwracali się i, bywało, grozili pięściami albo przynajmniej męłli w ustach przekleństwa.

— Jednak to zrobili — mruknął Finnen, bo od czasu słynnego napadu krążyły plotki, że Archiwum – specjalnym dekretem prezydenta – zostanie zmuszone do wydania straży wynalazków, które pomogłyby opanować sytuację w mieście.

— Najwyraźniej — szepnęła Kaira, by zaraz, zirytowana własnym lękiem, podnieść głos. — Jak sądzisz, długo to potrwa?

— Nie mam pojęcia.

Na placu Haków zebrał się rozprawiający w podnieceniu tłumek. Zauważywszy to, jeden ze strażników podleciał na szerokich, metalicznie lśniących skrzydłach, które rzucały na bruk cień pikującego orła. Dłoń znacząco zacisnął na rękojeści pałki i zabuczał „Proszę się rozejść”. Potem, wciąż unosząc się w powietrzu, poszukał nowej ofiary, hełm w kształcie lwiej głowy obracał się w prawo, w lewo, aż wreszcie spojrzenie oczu, widocznych w wąskim pasku przyłbicy, spoczęło na Kairze.

Mierzyli się wzrokiem, strażnik leniwie poruszający skrzydłami i dziewczyna z arogancko uniesionym podbródkiem. Finnen myślał już, że zostaną aresztowani – sama mina Kairy by wystarczyła, nie wspominając o tym, że dwoje dorosłych oraz grupa dzieciaków o zaciętych twarzach, wszyscy mokrzy po kolana, musieli wzbudzać podejrzenia.

Jednak strażnik odwrócił się i odleciał z ociąganiem, oglądając się jeszcze kilka razy za siebie.

— Co ty wyprawiasz? — szepnął Finnen. — Chcesz, żeby zwrócili na nas uwagę?

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

— Nie mają prawa terroryzować miasta — powiedziała tak głośno, że kilkoro najbliżej stojących ludzi odwróciło się w jej stronę. — Spotykanie się na placach i dyskutowanie to nie zbrodnia.

Podeszła i energicznie zdarła z jednego ze słupów ogłoszeniowych plakat, w którego poprzek biegł napis: „Na czas nieokreślony zabrania się publicznych zgromadzeń większych niż 10 osób”.

Jedna z kobiet odwróciła wzrok, lecz pozostali patrzący nieśmiało pokiwali głowami.

4

Ellona tkwiła w jednym ze swoich pokoi, pracowicie układając obok siebie barwne kamyki mozaiki, zamkniętej w rzeźbionych ramach z zimnoroślowego drzewa. Jeden obok drugiego, zieleń do zieleni, błękit do błękitu, róż do różu.

Od czasu do czasu unosiła dłoń, by otrzeć spływające po policzkach łzy, i pociągała nosem. Obraz kwitnącego ogrodu, przez który płynął strumień, zamazywał się jej przed oczami; nie pomagało częste mruganie. Czy omyłkowo nie włożyła niebieskiego kamyka tam, gdzie powinien być różowy płatek astra? A może istnieją astry z jednym płatkiem odmiennego koloru?

Zresztą, jakie to ma znaczenie?

Za jej plecami cicho rozsunęły się drzwi. Ojciec – poznała po krokach, że to on – podszedł i kucnął przy siedzącej na posadzce córce tak blisko, że na szyi czuła jego oddech.

Nie odwróciła się.

— Jak się czujesz? — zapytał.

— Źle — burknęła.

— Coś cię boli? — w jego głosie zabrzmiał wyraźny niepokój. — Może powinniśmy wzmocnić leki…

— Nic mnie nie boli.

— Czyli chodzi o Noorę, tak?

Ellona nie odpowiedziała. Wciąż układała kamienie, nie dbając już o to, że strumyk jest różowy, a kwiaty czarne.

— Popatrz na mnie.

Odwróciła się, w oczach miała wyzwanie.

— No więc okazałam się głupia, bywa. Nie tego się po mnie spodziewałeś, co? Powinnam była przewidzieć, że Noora szybko się znudzi takim dzieckiem jak ja. Powinnam była wiedzieć…

— Kochanie, jesteś dzieckiem i dlatego właśnie nie mogłaś tego wiedzieć. A Noora jeszcze będzie żałować, że straciła taką przyjaciółkę, zobaczysz.

— I tak już mi na niej nie zależy… — wymruczała buntowniczo Ellona, powstrzymując się heroicznie przed poproszeniem ojca, aby raz jeszcze powtórzył, co powiedziała mu córka Issy i co on na to odpowiedział.

I tak już znała tę historię na pamięć: jak Noora oznajmiła, że poznała kilkoro „ciekawych ludzi”, których towarzystwo „mogłoby nie być właściwe” dla „dziewczynki w wieku Ellony”, jak w związku z tym zasugerowała, że nie powinny się przez jakiś czas widywać, a na koniec dodała: „Niech pan przekaże małej ode mnie życzenia zdrowia i co tam jeszcze, sam pan wie”.

— Nie będę miała z kim chodzić na przyjęcia — chlipnęła Ellona.

Marouti przytulił ją. Próbowała się odsunąć, ale wreszcie przylgnęła mocno do ojca.

— Ty mnie nigdy tak nie zostawisz, prawda?

— Oczywiście, że nie, przecież wiesz, że ze wszystkich moich dzieci ciebie kocham najmocniej. Jesteś moim skarbem, moją najśliczniejszą i najmądrzejszą dziewczynką.

— Dlaczego?

— Dlaczego jesteś najśliczniejsza i najmądrzejsza? To oczywiste…

— Dlaczego właśnie mnie kochasz najbardziej?

— Bo jesteś wyjątkowa. Bo stworzyłem cię po to, żebyś zrobiła coś, czego nikt inny nie może zrobić.

— Żebym zabiła Przedksiężycowych?

— Ciii, Kotku, nie wolno o tym głośno mówić. Jeszcze nie czas.

— Wszystko mi jedno — wymamrotała Ellona w materiał ojcowskiej koszuli. — Wszystko mi jedno.

Tego wieczoru ułożyła całą mozaikę, a potem ją zniszczyła. Kopała obraz, aż część kamyczków wypadła z ramy i potoczyła się po posadzce. Resztę oderwała od kleistego podłoża palcami, łamiąc paznokcie i zdzierając skórę do krwi.

Ojciec, który przyniósł jej kolację, nie skomentował bałaganu.

Nie była głodna, wzięła więc z tacy tylko kubek mocnej słodkiej herbaty i podeszła z nim do okna. Choć powoli zbliżała się pora, gdy służąca przyjdzie zagonić ją do łóżka (dziś, w drodze wyjątku, być może zrobi to ojciec), na zewnątrz było jasno niemal jak w dzień. Wół i Wóz miały tarcze idealnie okrągłe, Woźnica już zaczął się kurczyć – wyglądało to tak, jakby brakowało mu fragmentu, cienkiego niczym skórka zdjęta z różowego jabłka.

Mogłaby się wymknąć w taką właśnie spokojną noc. Zejść do hallu, rozsunąć drzwi i wyjść na zewnątrz, wprost w baśniowy świat, gdzie gładki, chłodny śnieg połyskiwał kolorami w świetle księżyców, a z otulających budynki misternych konstrukcji zwieszały się jeszcze bardziej misterne wzory lodowych sopli.

Kto by jej zabronił?

Poszłaby do domu Issy, poinformowałaby służącego, że chce się widzieć z Noorą, i powiedziałaby jej… powiedziałaby…

Co właściwie? Że Noora jest samolubna, bo przecież obiecała Ellonie być jej przyjaciółką i znów zabrać dziewczynkę na tańce? To byłoby dziecinne, a córka Maroutiego nie chciała być dziecinna. Nie chciała też się złościć i płakać, jakby… jakby jej zależało.

Mogłaby pójść na tańce sama, lecz wiedziała, że nie starczy jej odwagi. Była śmiała, a nawet pyskata tylko wtedy, gdy czuła poparcie starszej dziewczyny. Bez niej Ellona znów stawała się dzieckiem. Zresztą ojciec i tak nigdy by jej nie puścił samej. Mogłaby namówić go, żeby poszedł z nią, ale co to za przyjemność pokazywać się w towarzystwie ojca? Albo pilnującego jej służącego czy – o zgrozo – jakiejś opłaconej „przyjaciółki”, którą Marouti gotów byłby wynająć, gdyby widział, że córce brakuje rozrywek.

Nie, Ellona z całą pewnością nie pragnęła takiego rozwiązania. Poza tym chodziło nie tylko o tańce, lecz o… o wszystko.

To nie było sprawiedliwe. Dlaczego nie miała prawa być jak inne dziewczęta w jej wieku? Mieć przyjaciółki, wiele przyjaciółek, a nie tylko jedną, chodzić na zabawy, na których jest dużo ludzi, gdzie wszyscy tańczą i się śmieją… Czy to tak wygórowane wymagania?

Ellona płakała z czołem opartym o szybę. „Bo stworzyłem cię po to, żebyś zrobiła coś, czego nikt inny nie może zrobić”, powiedział Marouti i dziewczynie to pochlebiało; chciała spełnić swoje zadanie niezależnie od tego, na czym miało polegać, tak żeby ojciec był z niej dumny. Naprawdę tego chciała.

… ale zanim to nastąpi, czy nie mogła choć trochę się zabawić? Czy nie wystarczająco już się nacierpiała?

Bywały okresy, kiedy noc po nocy budziła się z krzykiem, czy to pod wpływem koszmarów, czy bólu, jaki dręczył jej gwałtownie rosnące ciało – a czasem z obu tych powodów naraz. Musiała też wciąż nosić ten przeklęty gorset i obręcze, jak jakieś paskudne narzędzie tortur.

Było jej duszno, żelazne pasy na piersi uciskały jak nigdy dotąd. Nie mogła oddychać. Może ojciec zapiął je zbyt ciasno, a może już wcale ich nie potrzebowała? Jeśli osiągnęła właściwy wzrost, to gorset mógł tylko zaszkodzić.

Zdejmowała go w pośpiechu, łapiąc powietrze szeroko otwartymi ustami; wpychała poranione palce pod klamry i podważała je połamanymi paznokciami. Czuła śliskość własnej krwi, krew na obręczach, łzy spływające po twarzy, jej własne jęki brzmiące obco, przytłumione, jakby słuchała kogoś, kto skomle za ścianą. Żelazny gorset nawet w najlepiej ogrzanym pomieszczeniu zawsze wydawał się o kilka stopni zimniejszy niż skóra, ale dzisiaj był ciepły, dzisiaj płonął, a razem z nim płonęła Ellona.

Zrzuciła go z siebie i drżąc, przeszła do sypialni, gdzie wpełzła do łóżka. Zwinęła się pod kołdrą. Było jej zimno i gorąco jednocześnie, wstrząsały nią dreszcze.

Ktoś dotknął jej czoła chłodną dłonią, ktoś przysunął do ust kubek z wodą. Znajoma, uspokajająca obecność.

— Ellona, biedactwo, masz gorączkę.

— Dlaczego…? — wychlipała.

— Przez leki, które bierzesz. Ale nie martw się, to nie potrwa już długo. Podnieś się odrobinę, muszę poprawić poduszkę.

Objęła ojca za szyję i ścisnęła mocno chudymi rękami, na których odcisnęły się sine ślady pozostawione przez metalowe obręcze.

— Wiesz, że ja bym zrobiła dla ciebie wszystko, prawda? Absolutnie wszystko.

— Wiem.

Nie dalej jak przed jedenastoma godzinami Brin Issa powiedział mu, że powinien być wdzięczny.

— Za śmierć Noory? — zapytał oszołomiony Marouti. — Ellona ją lubiła, ty draniu.

— Lubiła ją, a teraz przestanie. Zostaniesz jej tylko ty, tym bardziej więc będzie cię kochać i tym chętniej zrobi wszystko, o co ją tylko poprosisz. No już, rozchmurz się, braciszku.

— To są metody…

— … których nie pochwalasz. Ale patrzyłeś, jak wszyscy po kolei okłamujemy swoje córki, i nigdy nic nie powiedziałeś, prawda? Idź więc i zrób to samo Ellonie albo bądź uczciwy i strać tym samym jej zaufanie. Twoja wola. A poza tym — dodał Issa z uśmiechem, który Maroutiemu wyjątkowo się nie spodobał — czy rzeczywiście nigdy nie zrobiłeś niczego, czego twoja córka by nie zaakceptowała?

— Mówisz o jej snach.

— O tak, jej sny. Są ciekawe, a także, powiedziałbym, nieszczególnie naturalne.

— To jedyne, co… Musiałem.

— Wszyscy musimy. O to chodzi.

Marouti jeszcze w drzwiach odwrócił się i spojrzał na Issę.

— Czasem wolałbym, żeby nam się nie udało — oznajmił. — Wiesz o tym?

Issa odpowiedział, a Marouti, siedząc przy łóżku śpiącej córki i głaszcząc jej włosy, powtórzył za nim cicho:

— Wiem.

5

Tellis weszła na dach i stała tam, zalewana potokami światła. Dwa księżyce wciąż były w pełni, a jeden niemal w pełni. Jak często zdarza się taka noc?

Pomyślała, że gdyby żyła w górnym świecie, wynajęłaby na jednym z placów animatora i kazałaby się zawieźć do biblioteki. Tutaj musiała przejść przez miasto pieszo, ryzykując życiem – a dziś zagrożenie było szczególnie wysokie, bo jasny blask księżyców wyganiał z kryjówek wychudłe, na wpół oszalałe z głodu widma. Dlatego kapitan zdecydowała, że tej nocy zostanie na miejscu.

Gdy oparła dłonie o poręcz na dachu, w ramionach poczuła ostry ból. Niosąc dziewczynkę – którą przez kilka ostatnich godzin jej życia nazywała Prishą – nadwerężyła sobie mięśnie. Mała była dość ciężka: brudna, rozgorączkowana, owszem, ale nie chuda. Widać było, że jeszcze do niedawna ktoś o nią dbał. A potem coś się stało, najprawdopodobniej opiekun umarł bądź został zabity. Albo Prisha po prostu się zgubiła, ale kiedy Tellis ją znalazła, już nie mówiła z sensem, więc nie było jak się dowiedzieć, gdzie wcześniej mieszkała.

Kapitan zabrała dziecko do siebie, wlała w nie butelkę eliksiru Fabbiniego i spróbowała nakarmić gołębim rosołem. Prisha zjadła, po czym zwymiotowała lekarstwo, zupę oraz sporo krwi. Tellis umyła dziewczynkę, przebrała w suche i czyste rzeczy. Trzymała ją w ramionach, słuchając bezładnej, coraz cichszej paplaniny. Nic więcej nie mogła zrobić.

Dzieci umierające w przeszłości, pomyślała. Tak nie powinno być.

Być może to właśnie Prisha była przyczyną, dla której Tellis zrobiła to, co zrobiła, i teraz drżała na dachu, kuląc ramiona w świetle księżyców. Gdyby mogła cofnąć wypowiedziane słowa… choć nie, gdyby dano jej drugą szansę, prawdopodobnie postąpiłaby tak samo. Starego psa trudno nauczyć nowych sztuczek, przypomniała sobie powiedzenie, którego używała jej matka w czasach, gdy w Lunapolis spotykało się jeszcze żywe zwierzęta. Tellis była takim właśnie psem. Chciała zranić Mahameniego, chciała, by odpokutował za śmierć widzącego w ciemności dziecka, więc zrobiła to, przy okazji wypróbowując swoją nad nim władzę.

Zadrżała z nagłego chłodu. Środek Fabbiniego ostatnio pomagał słabiej, Tellis szybko traciła ciepło, była też wyraźnie mniej sprawna. Cichy, wstrętny głosik w tyle jej głowy szepnął, że dobrze, iż dziewczynka nie męczyła się dłużej.

I tak zmarnowałaś na nią sporo cennego leku.

Głębińce i Przedświat znów płonęły, łuna rozlała się na nocnym niebie. Tellis wtarła w język kilka kropel środka telepatycznego, lecz nie usłyszała krzyków. Lunapolis z każdym dniem stawało się bardziej wyludnione, jeszcze tydzień–dwa, a kapitan zostanie jedynym mieszkańcem martwego świata.

Cóż, dlaczego nie?, pomyślała w przypływie wisielczego humoru. Przynajmniej nie będzie musiała się bać, że dopadnie ją na schodach spragniony krwi szaleniec, który przeżył dzięki zwierzokształtnej zbroi albo innemu śmiercionośnemu wynalazkowi.

Jesteś tam?

Wraz z głosem Mahameniego spłynęła na nią ulga tak oszołamiająca, że musiała oprzeć się o poręcz. Posłała w ciemność niepewny uśmiech, nagle młodsza o dziesięć lat.

Jestem.

Zrobiłem, o co prosiłaś. Zrezygnowałem ze służby.

To dobrze. Czy gdyby rozmawiali normalnie, słyszałaby w jego głosie żal? Mahameni bardzo lubił swoje zajęcie, zdawała sobie z tego sprawę. Nie mówiąc już o tym, że praca w straży była dla niego pewnego rodzaju zabezpieczeniem – dobrze wykonując swoje obowiązki, mógł wierzyć, że ma większą szansę na to, by Przedksiężycowi oszczędzili go przy kolejnym Skoku.

Ciaśniej otuliła się płaszczem, chłód starł z jej twarzy uśmiech.

Miałaś rację, tak będzie lepiej. Dzięki temu szybciej dorwiemy drania. I strzępy jego myśli, coś o dobrej zabawie i daniu nauczki sukinsynowi.

Wyobraziła go sobie – całe mnóstwo entuzjazmu i nic więcej, żadnego żalu czy pretensji. Niemal chciało jej się płakać.

Na to właśnie liczę. Trudno, co się stało, to się nie odstanie.

Co z mieszkaniem pułapką? Wiadomo, do kogo należy?

Ostatni oficjalny właściciel zmarł przed pięcioma Skokami. Potem mieszkanie stało puste, przynajmniej teoretycznie.

A sąsiedzi? Są jacyś?

Nie ma nikogo. Myślisz, że to nie przypadek?

Czy ja wiem? W Lunapolis, zwłaszcza dalej od centrum, czasem całe dzielnice były puste. Z drugiej strony akurat w tym przypadku ktoś (Issa?) mógł dbać, by do budynku nie wprowadził się wścibski sąsiad czy sąsiadka.

Zostawmy to na razie – zdecydowała – i zajmijmy się Kairą. To ona jest kluczem do sekretów Issy.

Na miejscu Mahameniego Tellis zapytałaby „Jesteś pewna?”. Ostatecznie kapitan już raz się pomyliła.

Mehus nie zapytał, a ona nie miała okazji zapewnić, że tym razem ma rację. Wierzyła w to, musiała wierzyć, bo na wycofanie się z kolejnego błędu zwyczajnie nie starczy już jej czasu.

Spróbuj się dowiedzieć, która korporacja stworzyła tę dziewczynę. Od tego zaczniemy.

6

Tej nocy obok wielu drobniejszych incydentów, takich jak kilkanaście aresztowań, trup wyrzucony z okna szpitala uniwersyteckiego, bijatyka ze strażą na placu Solnym oraz parę szyb wybitych w Principium, miało miejsce jeszcze jedno wydarzenie. To, które następnego dnia znajdzie się zapewne na ustach wszystkich mieszkańców Lunapolis.

Kolejny zamach na życie Ibrisa Marely’ego.

W zależności od tego, kto tę historię opowiadał, można było usłyszeć dwie wersje. W pierwszej Marely ocalał dzięki podstawionemu sobowtórowi, który zginął zamiast niego, w drugiej wręcz przeciwnie, inspektor z sobowtóra skorzystać nie chciał, choć mu to proponowano, i sam walczył z napastnikiem, dopóki nie nadbiegli dwaj wierni ochroniarze.

Marely na łamach „Księżycowego Kuriera” odmówił odpowiedzi na pytanie, która wersja zdarzeń jest prawdziwa, co znów zinterpretowano dwojako: jako wyraz tchórzostwa bądź jako dumę człowieka niechętnego temu, by zniżać się do tłumaczenia rzeczy oczywistych.

Art-morderca nie zginął na miejscu, został jednak tak ciężko ranny, że przesłuchanie odłożono na później. A że owo później nie nadeszło i skrytobójca przepadł bez wieści w Arkadii – to już umknęło uwagi czytelników.

Lunapolitanie uwielbiali sensację, lecz zawsze mieli krótką pamięć.

7

Pantalekis walczył z Nirajem i przegrał. Nie było w tym nic dziwnego, zawsze przegrywał ich symulowane potyczki. Lecz zazwyczaj syn Issy starał się być wystarczająco ostrożny, by nie zrobić przeciwnikowi krzywdy. Dziś nie, dziś Daniel skończył, siedząc na posadzce sali ćwiczebnej z głową między kolanami, wyrzygując kolację i zastanawiając się, czy za chwilę nie zwymiotuje zamienionego w miazgę żołądka.

On wie, przemknęło mu przez głowę.

— Proszę, przestań — wychrypiał, ocierając usta.

— Uważasz mnie za idiotę? — Niraj pochylił się nad nim. Choć może to był Unaj? Pantalekis zazwyczaj ich odróżniał, teraz jednak ból nie pozwalał mu jasno myśleć.

— Uważasz mnie…

— Nie! — krzyknął, płacąc za to kolejną falą mdlącego bólu, który skręcił żołądek. Cóż, wyglądało na to, że przynajmniej wciąż go miał. — Przepraszam, w porządku? Cokolwiek zrobiłem, przepraszam! Słodki Jezu, facet, kompletnie ci odpierdoliło… — dodał już w ojczystym języku.

— Cokolwiek zrobiłem? To znaczy, że ty nie wiesz, co zrobiłeś?

Unaj, Pantalekis wreszcie zidentyfikował rozmówcę. Niraj był prostym mięśniakiem, ostatnio nieco zresztą zagubionym. Unaj miał w sobie więcej wyrafinowania, a jego poczucie humoru kojarzyło się z Issą.

— Jeśli masz na myśli to, że ojciec przeze mnie zamienił cię w blaszaka, to nie moja wina. Chciałem dobrze, OK? Zaczynałeś świrować i bałem się o ciebie. O siebie zresztą też — dodał szybko, bo nawet w jego własnych uszach ostatnie zdanie nie zabrzmiało wiarygodnie. — Mamy być partnerami, co oznacza, że musimy na sobie polegać. A jak niby miałbym polegać na pieprzonym schizofreniku?

— Nie wiem, kto to schizofrenik — oznajmił Unaj. — Mam nadzieję, że mnie nie obrażasz.

— Ależ skąd — zaprzeczył energicznie Daniel. — To po prostu…

— Mniejsza z tym. Naprawdę sądziłeś, że się nie domyślę?

No, trochę czasu ci to zajęło, przemknęło Pantalekisowi przez głowę. Potarł obolały żołądek. Wyglądało na to, że wszystko z nim w porządku. Szorując pośladkami po posadzce, odsunął się od plamy wymiocin i oparł o ścianę. Unaj poszedł za nim, absurdalnie szeroki w ramionach i jeszcze bardziej absurdalnie zwinny, o ruchach miękkich, jakby jego metalowe ciało zrobiono z przelewającej się rtęci. Jednym niedbałym ciosem mógłby rozłupać ludzką czaszkę i Daniel świetnie o tym wiedział.

— Czego ode mnie chcesz? Żebym błagał cię o wybaczenie? Nie ma sprawy, mogę błagać. Przepraszam. Żal mi cię, stary, naprawdę. Powinienem pomyśleć, czym to się może skończyć. W porządku, moja wina, ale chciałem dobrze. Przynajmniej w to… uwierz. — Pod koniec zabrakło mu tchu; łapał teraz powietrze szeroko otwartymi ustami. Pocił się i miał wrażenie, że cały śmierdzi strachem.

— Powinienem cię za to zabić — powiedział Unaj.

Pantalekis nie skomentował, starał się też nie okazać ulgi. Coś takiego zapowiadało zazwyczaj, że przeciwnik jednak zamierza darować mu życie.

— Ale wtedy ojciec zabiłby mnie — uzupełnił zgodnie z oczekiwaniami Daniela Unaj. — Albo przynajmniej wyrzucił z domu, a na to nie mogę sobie pozwolić. Mam swoje plany. Ale teraz obiecasz, że nigdy więcej nie zrobisz niczego za moimi plecami…

— Obiecuję! Nigdy więc…

— … bo widzisz, może nie jestem tak cwany jak mój ojciec, ale czasem bycie cwanym to nie wszystko. Czasem lepiej sprawdza się zwykła, prymitywna siła i umiejętność robienia ludziom krzywdy. A w tym jestem dobry.

Jedną ręką chwycił zdrętwiałego Pantalekisa za gardło, drugą zbliżył do jego czoła. Daniel zobaczył w rysach mechanicznego wściekłość, ból i nienawiść, zobaczył je tak wyraźnie, jakby patrzył na żywego człowieka. Trwało to ułamek sekundy, po czym emocje spłynęły z twarzy jak fale rozchodzące się na wodzie. Daniel usłyszał cichy, metaliczny szczęk i za późno skojarzył go z wysuwanymi szponami. Zresztą i tak nie miałby szansy się wyrwać, Unaj trzymał go mocno i niemal pozbawił tchu.

Wąski, ostry pazur przeorał czoło Pantalekisa, krew zalała oczy. Mężczyzna chciał krzyknąć, ale tylko zacharczał. Przez chwilę miał wrażenie, że Unaj wbije szpon aż do kości i odetnie mu czubek czaszki, by zdjąć ją jak pokrywkę garnka. Mrugając, patrzył na świat przez czerwoną zasłonę, mokre, śliskie ciepło spływało, wpychając się do ust i kapiąc na koszulę.

— …oooszee…

Unaj puścił go. Daniel zaskowyczał, pospiesznie wytarł twarz.

— Myślisz teraz, że mógłbyś się stąd wynieść, co? — zapytał Unaj.

Daniel wybełkotał coś, co równie dobrze można było wziąć za „tak” lub za „nie”. Oderwał połę koszuli, zwinął ją i przycisnął do rany. Błyskawicznie przesiąkła krwią. Trzeba będzie zszyć, pomyślał tępo.

— Nie martw się, nic więcej ci nie zrobię. Możesz potraktować to jako pamiątkę, a poza tym — rozbawiony ton tak silnie przywodził na myśl Issę, że Danielowi ścierpła skóra — mężczyźnie blizny tylko dodają uroku. Zwłaszcza takiemu jak ty, który i tak nigdy nie odznaczał się urodą. To jak, odpowiesz na moje pytanie?

— Jak…kie pytanie?

— Czy myślisz o tym, żeby odejść, wiesz, cichutko wymknąć się nocą, porzucając nas wszystkich z naszymi problemami i zostawiając liścik? Choć może i bez liściku, nie wyglądasz mi na faceta, który przejmowałby się takimi drobiazgami.

— Myślałem o tym… czasami — przyznał niechętnie. Kolejny oderwany od koszuli kawałek materiału nasiąkał krwią znacznie wolniej.

Pantalekis nabrał w płuca powietrza i wypuścił je w długim, pełnym ulgi westchnieniu. Nie miał pojęcia, do czego zmierza Unaj, lecz jego instynkt człowieka, który często wpada w tarapaty, podpowiadał, że to koniec, upiekło mu się. Przynajmniej na dziś.

— Ale mój ojciec coś ci obiecał w zamian za pomoc, tak? Bo inaczej już dawno dałbyś nogę. Nie pozwalałbyś mi się tłuc darakką i nie szlajałbyś się po mieście, żeby spełniać czyjeś życzenia. Czemu to wszystko robisz?

— Jest szansa, że przyleci tu statek z Nowych Ziem. Z mojego świata, rozumiesz? Moi rodacy. Problem polega na tym, jak się z nimi skontaktować, bo pewnie będą się bali zejść na powierzchnię. Twój ojciec… twój ojciec pokazał mi urządzenie, które przypomina coś, co my nazywamy radiem. Jeśli pożyczy mi je i jeśli zaniosę sprzęt do tej, jak jej tam, najniższej rzeczywistości, to moi rodacy będą mogli wychwycić sygnał.

Pantalekis nie miał pewności, czy właśnie w tym momencie nie robi z siebie idioty. Mogło być i tak, że Issa oszukał go, twierdząc, że jest jednym z niewielu posiadaczy nibyradia w Lunapolis. Może było ich znacznie więcej. Lecz z drugiej strony ludzie wypytywani o „urządzenie do przesyłania głosu na odległość” wytrzeszczali oczy i zgodnie twierdzili, że coś takiego może i jest w Archiwum, choć nigdy o tym nie słyszeli. Pantalekis miał więc pewne podstawy, by Issie ufać.

A ponadto – jednak o tym już nie zamierzał mówić – moneta, na której przywykł polegać, uważała, że powinien zostać.

— Tylko pytam. — Unaj klepnął Daniela w ramię, niemal jakby byli przyjaciółmi, którym zdarzyła się niewarta wspomnienia bójka. — Zwykła ciekawość. A, i mam nadzieję, że nie chowasz urazy za to.

Skinięciem metalowej głowy wskazał ranę na czole Pantalekisa. Twarz miał bez wyrazu.

— Wróć do swoich pokoi i zaczekaj tam, przyślę służącego, który zrobi z tobą porządek. — Pantalekis musiał mieć niepewną minę, bo Unaj dodał — Czerwona Trójka studiował medycynę.

Daniel wyburczał coś, co od biedy można by uznać za podziękowanie. Nie miał najmniejszej ochoty dziękować, lecz też bał się tego nie zrobić. Co prawda na razie rzeczywiście mu się upiekło, ale nie świadczyło to wcale, że jest już bezpieczny.

Gdy Unaj wychodził, Pantalekis usłyszał jeszcze coś, co brzmiało jak „Jesteśmy przecież partnerami i musimy na sobie polegać”. Mógł się jednak mylić. Ostatecznie był bardzo zajęty tym, by utrzymać się w pionie na drżących nogach.

8

Sztuczne słońce wielkości piłki unosiło się pod trójkątnym dachem szklarni, rzucając ciepły, złoty blask na plantację. Gdy Olaide Nu spacerował wzdłuż rzędów dojrzewającej bawełny, przy każdym jego kroku unosił się kurz i czasem mężczyzna rozważał, czy nie wyłożyć alei płytkami. Zawsze jednak dochodził do wniosku, że właściwie lubi ten letni, suchy zapach rozgrzanego pyłu.

Woń była bardzo naturalna, a Olaide cenił wszystko, co naturalne. Jego szklarnia, największa w Lunapolis, stanowiła skrawek dawno minionego świata. Zbudowano ją na dachu dwudziestopiętrowego budynku. Wzdłuż rzędów bawełny można było iść tak długo, aż człowiek tracił z oczu wejście i nie widział jeszcze wyjścia, mijając po drodze dwie zacienione łąki, altankę, a nawet strumyk z wodą krążącą w zamkniętym obiegu. Wrażenie dużej przestrzeni po części było sprytną sztuczką optyczną, ale tylko po części. Plantacja Olaidego naprawdę robiła wrażenie.

Ściślej biorąc, robiła wrażenie na wszystkich poza sześciorgiem ludzi, którzy siedzieli wokół stołu w altance. Pili wino i jedli brzoskwinie, a pestki rzucali płowemu psu, zapewne jednemu z ostatnich w mieście, zaśmiewając się, gdy zwierzak rozgryzał je mocnymi białymi zębami.

— Zobaczcie, jaką ma minę — wołała jasnowłosa kobieta o zbrązowiałej od słońca twarzy, którą jedynie warstwa najdroższych kosmetyków chroniła przed nazwaniem starą. — Biedaczek myśli, że to kość. O, i znowu.

— Głuptas — skomentowała druga, nieco młodsza i zarazem poważniejsza. Gdy pozostała czwórka chichotała, ona tylko unosiła trójkątne brwi, w których włosy zastąpiono maleńkimi czarnymi piórkami, a na jej ustach błąkał się jedynie pobłażliwy uśmiech.

Najstarszy w tym gronie mężczyzna, którego bose stopy ubrudzone były po kostki pyłem, rzucił kolejną pestkę. Wysoko, tak że aby jej dosięgnąć, pies musiał dać potężnego susa. Poradził sobie zgrabnie, chwytając domniemany smakołyk w locie, po czym opadł na cztery łapy, zwinny i sprężysty, z sierścią lśniącą w słońcu jak wypolerowana miedź. Starsza kobieta leniwie zaklaskała i najwyraźniej straciwszy zainteresowanie zwierzęciem, spojrzała na Olaidego.

— Dołączysz do nas? Mamy sporo kwestii do omówienia.

Podszedł do stolika, rozcierając w palcach kłaczek bawełny.

— Gotowa do zbiorów? — zapytał bosonogi.

— Jeszcze tydzień, dwa — odparł Olaide.

— Możesz nie zdążyć. — Kobieta, ta młodsza i poważniejsza, odsłoniła drobne, ostre zęby. Nie było w jej rysach nic nieludzkiego, a jednak uśmiech bardziej przypominał ostrzegawczą demonstrację kłów niż wyraz radości. — Lada moment całe Lunapolis zawali nam się na głowy.

— A my jesteśmy tu po to, żeby do tego nie dopuścić. — Olaide gładko wsunął się na swoje miejsce przy stole i sięgnął po brzoskwinię.

9

Z sześciu wybranych na chybił trafił wynalazków, które ukradli z Archiwum, Kairze i Finnenowi jak dotąd udało się rozszyfrować przeznaczenie trzech. Cienka plecionka osłaniająca ramiona oraz głowę sprawiała, że przypadkowy obserwator zamiast noszącej ją osoby widział kogoś dobrze znanego, komu ufał. Dzięki siatkowym rękawicom dłonie nabierały zręczności, a zapinany wokół szyi łańcuch wzmacniał głos.

Mieli też oczywiście wynalazki, których przeznaczenie poznali wcześniej: dodający siły pancerz, Siatkę Ochronną Raivina, zakładaną na nogi konstrukcję, w której uciekła Arikol. Oraz obrożę – tę nosił Finnen, nikt inny nie potrafił jej bowiem włączyć. Chłopak nie miał pojęcia, dlaczego tak się dzieje – mógł jedynie podejrzewać, że to jeden z wynalazków, które raz uruchomione, odpowiadały wyłącznie na kod genetyczny pierwszego użytkownika. Przynajmniej tak podpowiadał rozsądek. Choć istniała także inna – znacznie mniej prawdopodobna, ale jednocześnie przyjemniejsza dla Finnena – koncepcja, że chłopak mimo wszystko ma w sobie coś, co go wyróżnia i co obroża rozpoznała.

Kaira szczególnie upodobała sobie plecionkę zmieniającą wygląd. Zakładała ją każdego wieczoru, gdy wymykała się z ich mieszkania sama albo w towarzystwie dzieci, najczęściej Nalle lub Tuira. Rzadko pozwalała Finnenowi iść ze sobą; twierdziła, że ma ochotę tylko pospacerować po mieście i niepotrzebna jej pomoc.

Wracała nad ranem brudna, w potarganym ubraniu. Zdejmowała je i kładła się obok Finnena, wyczerpana, z tymi swoimi sterczącymi żebrami, opuszkami palców stwardniałymi od trzymania darakki i oczami błyszczącymi niczym dwa szkiełka.

— Uzgodniliśmy — mówił Finnen — że nie będziemy się narażać bez potrzeby. Powinnaś przynajmniej pozwolić mi cię chronić.

— Skąd ci przyszło do głowy, że ja się narażam? To nic takiego…

Po czym następowała mętna historia o tym, jak Kaira przypadkiem zobaczyła na schodach zapóźnionego przechodnia, któremu groziło aresztowanie przez straż miejską i któremu pomogła uciec.

— Biegliśmy przez zaułki — mówiła. — Nalle pomógł nas wyprowadzić, on doskonale zna miasto.

Albo:

— Spotkałam grupę dzieciaków wracających z klubu Dwunastu, strażnik na placu Solnym pytał o dokumenty, a one nie miały ich przy sobie, rozumiesz, nie zabiera się papierów w takie miejsca, bo łatwo je zgubić. Strażnik powinien o tym wiedzieć, ale nie, wciąż się czepiał, więc odciągnęłam jego uwagę. Nie patrz tak na mnie — mruczała sennie. — Nie było żadnej bójki, żadnego narażania się.

Zastanawiając się przelotnie nad tym, kiedy to dziewczyna stała się ekspertką od młodzieżowych klubów, Finnen śledził wzór sińców na jej nagim ciele. Sińców ledwo widocznych na tle ciemnej skóry, a przecież wyraźnych, jeśli ktoś o bystrym wzroku wiedział, czego wypatrywać. Fascynował go ich układ, zamazane kontury, nieustępliwość, z jaką rozpełzały się, tworząc mapę nocnych wycieczek Kairy. Obrysowując palcami sinopurpurowe plamy, Finnen czuł się jak odkrywca nowych lądów.

Dziewczyna spoglądała na niego, po czym mrugała, przeciągała się i zasypiała, zwinięta w kłębek, z głębokim westchnieniem kogoś śmiertelnie znużonego, kto jednak wie, że odwalił tej nocy kawał dobrej roboty.

Któregoś ranka tym samym sennym głosem poinformowała go, że wieczorem widziała się z głową Gurleena:

— Zastanowił się już i doszedł do wniosku, że do naszych celów najlepszy będzie Tamsin Korrei. Ma niewielką manufakturę w Głębińcach, produkują tam głównie broń palną. Opłaca straż miejską, żeby zostawili go w spokoju, i udaje przykładnego obywatela, ale w młodości ponoć miewał rewolucyjne ciągoty.

— Można mu ufać?

— Esh uważa, że tak. Mogę na ciebie liczyć, Finnen? Odszukasz Tamsina i pogadasz z nim? Powołaj się na Gurleena, powinno pomóc. — Po czym, nie czekając na odpowiedź, dodała — i nie chodź za mną więcej.

— Nie wiem, o czym mówisz.

W istocie podczas jej nocnych wypraw raz czy dwa próbował dziewczynę śledzić, lecz szybko ją gubił. Kairę prowadził Nalle, który rzeczywiście świetnie orientował się w mieście. Finnen też kiedyś znał w Lunapolis każdy zaułek, kręte schody i wszystkie ciemne bramy, ale to było dawno, w czasach dzieciństwa.

— Przez całą noc nie ruszyłem się z mieszkania, Jaramei i Sura świadkami.

— Jakby to był dla ciebie jakiś problem — mruknęła Kaira i uzupełniła już z zamkniętymi oczami — przez cały czas miałam dziś wrażenie, że ktoś za mną idzie. Jeśli nie ty, to nie wiem, kto to był.

10

Przez ostatni tydzień świat Mahameniego skurczył się do archiwów, w których – mężczyzna mógłby przysiąc – kurz leżał chyba nawet tuż po Skoku, a w powietrzu unosił się zapach drewna butwiejącego pod wpływem wilgoci, starych papierów i stęchłego ludzkiego potu, słabszy, ale wciąż wyczuwalny dla zwierzęcego nosa.

Kichnął, opryskując śliną leżące przed nim dokumenty. Psie zmysły źle znosiły kurz i tutejsze zapachy. Mahameni nadawał się do pracy w terenie, a nie do siedzenia za biurkiem i grzebania w szufladach.

Lecz gdy Tellis poprosiła go o pomoc, nawet nie przyszło mu do głowy, że mógłby odmówić.

W nisko sklepionej sali było ciepło. Powietrze, nieruchome i skisłe, dobitnie świadczyło o braku wentylacji, choć na kostkach nóg Mahameni czuł od czasu do czasu wilgotny powiew. Z trudem zwalczył w sobie chęć, by położyć się na posadzce i wciągnąć w nozdrza odrobinę świeżości. Jak to by wyglądało, gdyby ktoś przypadkiem wszedł do Archiwum? Jak powtarzał jego dowódca: „Pamiętajcie, wasze zachowanie jest wizytówką straży, więc żadnego szczerzenia kłów, jedzenia palcami czy siadania na podłodze”.

Mahameni wyszczerzył kły, po czym zamaskował ów grymas zwyczajnym ludzkim uśmiechem. Z pracy w straży co prawda zrezygnował, jednak prowadząc wraz z Tellis prywatne śledztwo, posługiwał się legitymacją, której na szczęście nikt mu dotąd nie odebrał. Nieważny dokument otwierał przed nim wiele drzwi, ale zarazem sprawiał, że Mahameni wciąż czuł się ze strażą związany, zobligowany do lojalności, a tym samym do przestrzegania określonych norm.

Westchnął, zdmuchując z akt warstwę kurzu. „Chłopiec, wybitny talent do naśladowania ludzkich i zwierzęcych głosów”, przeczytał z wysiłkiem, bo druk był drobny i wyblakły. Nic dziwnego, skoro akta pochodziły z roku 104 przed Przebudzeniem. Mahameni był wtedy małym chłopcem. Kawał czasu dla papieru. Dla ludzko-zwierzęcej istoty zresztą też.

Sięgnął po kolejną kartę do leżącej na biurku, podzielonej na przegródki szuflady.

Brakuje numeru 92N, pomyślał. Trafiliśmy na coś ciekawego?

Nie, odparła Tellis. Jest tutaj. Została w przeszłości, bo ktoś zalał ją kawą.

Może rok 105 sobie darujemy?

Nie, Kaira może być odrobinę starsza, niż na to wygląda.

Może też być znacznie starsza, niż wygląda. Jak jej ojciec.

A czy Issę ktoś pamięta jako dziecko?

Dobra, jestem idiotą, przyznał pokornie, bo przecież to właśnie on znalazł ludzi, którzy przed laty prowadzili z Issą interesy i przy okazji widywali małą Kairę. Przepraszam. Powinienem…

W porządku. Nie traćmy czasu.

Mahameni mechanicznie przeglądał dokumenty w poszukiwaniu brakujących numerów. To był pomysł Tellis – porównać karty zamówień z lat, kiedy musiała zostać stworzona najmłodsza córka Issy, ze spisem wydanych dziewięć miesięcy później dzieci, by w ten sposób zorientować się, co Wieże usiłowały ukryć. Używanie niezgodnych z prawem genotypów, bazowanie na skradzionych projektach – każda korporacja miała coś na sumieniu. Ściślej biorąc, każda z wyjątkiem Chaosu, którą Mahameni odwiedził jako pierwszą, gdyż zgodnie z aktem urodzenia tam właśnie powstał wzór genetyczny Kairy.

Jednak dokumentów dziewczyny w Wieży Chaosu nie było, a dyrektor zapewnił, że jego duszoinżynierowie nigdy nie splamili się niczym, co nie byłoby stuprocentowo legalne.

— To miejsce jeszcze istnieje tylko dlatego, że mam taki kaprys i wystarczająco dużo pieniędzy, aby je utrzymywać — wyjaśnił z rozbrajającym uśmiechem. — Dostajemy tak mało zamówień, że z pewnością wiedziałbym, gdyby coś się działo za moimi plecami.

— Przed laty też by pan wiedział? Powiedzmy, od roku 105 do 100?

— Też. Już wtedy byłem tu szefem i już wtedy klientów mogliśmy liczyć na palcach. Oczywiście nie musi pan mi wierzyć na słowo.

Nie uwierzyli mu na słowo. Lecz sprawdzili dokumenty i dalej wyglądało na to, że najmniej popularna w Lunapolis korporacja rzeczywiście nie ma nic do ukrycia. Zrobili więc listę pozostałych Wież, zaczęli od art-zbrodniarzy, potem przeszli do Ekwilibrium, a następnie do Principium. Mahameni żywił szczerą nadzieję, że tam wreszcie znajdą Kairę.

Znów kichnął, kurz paskudnie drapał go w gardło. Żałował, że zapomniał wziąć ze sobą butelkę wody.

Gdy trafiali na niezgodność pomiędzy dokumentacją zamówień a listą wydanych dzieci, zaczynała się ciekawsza część pracy. Trzeba było pogrzebać głębiej w papierach, czasem też Mahemeni odnajdywał ludzi pracujących dla korporacji przed laty i groźbą bądź przekupstwem zmuszał ich do wyjawienia sekretu zaginionej karty.

Prawdę powiedziawszy, przekupstwa użył tylko raz, dając w łapę byłemu pielęgniarzowi, a obecnie uzależnionemu od synestetyków ćpunowi, który za jedną działkę sprzedałby własne dziecko. W pozostałych przypadkach suma, jaką Mahameni musiałby zapłacić, znacznie przekraczała jego możliwości, bo dawni pracownicy Wież, ci, którym udało się osiągnąć godną szacunku starość, byli ludźmi bogatymi.

Bogatymi, ale – jak się okazywało – nieszczególnie odpornymi na ból.

W ten sposób Tellis oraz Mahameni odnaleźli troje nielegalnych Perfecti, z których – jak wynikało z dokumentów – żadne nie przeżyło swojego pierwszego dorosłego Skoku, zapewne ku wielkiemu rozczarowaniu rodziców, optymistycznie nastawionych albo po prostu bardzo głupich. Trafili też na dwa sobowtóry słynnego niegdyś aktora Irshika Naridu, parę klonów wyższego niż ósmy rzędu (prawo dopuszczało klonowanie do siódmej kopii) oraz kilkanaście dziwadeł, pozbawionych jakichkolwiek zdolności, głuchych i ślepych seksualnych zabawek, które znikały w przeszłości, zanim znalazły sposób, by poskarżyć się na swój los – i zanim znudziły się swym twórcom.

Sporo tragedii i jeszcze więcej nieprawości, lecz ani śladu Kairy.

Myślisz, że Kairę stworzono na podstawie skradzionego projektu?, zapytał. Jeśli tak, to czyjego? A może ona jest Perfecti, która jakimś cudem przeżyła tak długo? Albo…

Albo Kaira to autorski projekt Brina Issy, podpowiedziała Tellis.

Ale przecież nikt nie zabrania tworzyć dzieci na podstawie autorskich projektów, dlaczego więc Issa miałby chcieć to ukryć?

Bo Kaira jest na tyle specyficzna, że nikt nie powinien wiedzieć, jakimi cechami dysponuje? Zresztą mniejsza z tym, to tylko teoria. Jak ci idzie?

Powoli kończę.

Podzielili się w ten sposób, że Mahameni w teraźniejszości przeszukiwał szafki stojące po lewej stronie od drzwi wejściowych, podczas gdy Tellis w przeszłości przeglądała zawartość szafek znajdujących się po stronie prawej. Mehus miał więcej pracy, bo z konieczności musiał także zająć się zamówieniami zastrzeżonymi, które zabezpieczano tak, by ich kopie rozpadały się w chwili Skoku. Zazwyczaj kapitan kończyła szybciej.

Jedna szafka oznaczała zazwyczaj około trzech godzin ślęczenia nad papierami. W archiwum Principium szafek zawierających dokumenty z odpowiedniego okresu było osiemnaście. Razem pięćdziesiąt cztery godziny, do czego trzeba jeszcze dodać przerwy na sen i na sprawdzanie obiecujących tropów. A w Lunapolis było jedenaście podobnych korporacji.

Mahameni Mehus nie był szczególnie dobry z matematyki, umiał jednak obliczyć, że w takim tempie śledztwo zajmie im nie dni, lecz tygodnie.

Nie mieli tyle czasu.

Pamiętaj, że pozostałe Wieże nie są tak popularne, więc zamówień będzie tam odpowiednio mniej, odezwała się Tellis z niezmąconym spokojem. Poza tym nie sądzę, żeby Issa zwracał się do mniejszej korporacji.

Bo w większej łatwiej ukryć szwindel?

Też, a poza tym Issa lubi to, co najlepsze. Większe korporacje cieszą się lepszą opinią, tu pracują zdolniejsi duszoinżynierowie. To dla Issy ważne.

Dobrze go znasz.

Żyję w jego domu, jem przy jego stole, sypiam w jego łóżku i siadam za jego biurkiem. Jasne, że go dobrze znam. Choć – gdy to przyznała, w jej głosie Mehus wychwycił cień frustracji – nie aż tak, jak chciałabym znać.

Gdy jego kieszonkowy zegarek wskazał północ, Mahameni odłożył na miejsce ostatnią szufladę. W progu jak na zawołanie pojawiła się pracownica korporacji, znacząco pobrzękując kluczami.

— Zamierza pan jeszcze pracować? Jeśli tak, przekażę trzeciej zmianie…

— Nie trzeba. Już skończyłem.

Poprowadziła go krętym korytarzem aż do wyjścia, jakby obawiała się, że po drodze wsunie się cichcem do któregoś z widocznych za okratowanymi drzwiami pomieszczeń, by wykraść sekrety duszoinżynierii. Zerkając pomiędzy roślinnymi wzorami krat, Mahameni widział kule świetlikowego blasku dryfujące poprzez złocisty półmrok, a także poruszające się na tle złotych ścian cienie, nietoperzowe i zniekształcone, z wodnymi refleksami drgającymi wokół stóp. Słyszał wysoki, wibrujący dźwięk piłowanej kości, szczęk metalu uderzającego o metal i ciche, uspokajające pomruki na granicy słyszalności.

Nie wszedłby tam, nawet gdyby go zaproszono.

Wyszli na schody wijące się wokół wieży korporacyjnej i zjechali nimi. Mahameni postawił kołnierz płaszcza dla ochrony przed ostrym wiatrem.

— Znalazł pan to, czego szukał? — zapytała jego towarzyszka.

— Jeszcze nie wiem — odparł zgodnie z prawdą.

W kieszeni miał kartkę z wynotowanymi brakującymi numerami. Być może Kaira okaże się jednym z nich.

11

Tellis wypiła ostatni łyk wody i zjadła ostatnią kanapkę. Która mogła być godzina?

Późna, uznała. To wystarczyło, bo w przeszłości precyzyjne określenie czasu miało znaczenie tylko wtedy, gdy umawiała się na rozmowę z Mahamenim. Poza tym znaczenie miały tylko świt i zmierzch, a dobę dzieliła na pory, kiedy czuła się głodna albo zmęczona.

Teraz nadszedł czas, by położyć się do łóżka, mówiło jej ciało.

Zastanowiła się, czy warto wracać do domu Issy, i doszła do wniosku, że nie. W mieście nie działała już większość latarni, czekałaby ją więc droga przez gęstą, bezksiężycową i mroźną ciemność, spacer po śliskich stopniach z sercem skaczącym do gardła na odgłos najlżejszego szmeru.

Nic z tego, prześpi się tutaj. Była przygotowana na taką ewentualność. Miała ze sobą koc i dodatkowy sweter, gdyby noc okazała się szczególnie chłodna.

Najpierw jednak obeszła całą Wieżę Principium. Towarzyszyło jej kilka coraz słabszych świetlików. Unosiły się na wysokości twarzy, blade, lecz wciąż wystarczająco jasne, by nie potykała się na schodach.

Obejrzała sale operacyjne z okrągłymi basenami przykrytymi przez zakurzone szyby, szuflady pełne metalowych instrumentów: haków, rozwieraczy i skalpeli, pękate butle leków oznaczone symbolami wypisanymi wyblakłym atramentem, stalowe ramiona mikroskopów i zakurzone płyty Merlinga, na których duszoinżynierowie manipulowali DNA ledwo rozwiniętych płodów. Sztuczne, przenośne łona oraz pojemniki z ciekłym azotem.

W pomieszczeniach wciąż unosiła się woń środków antyseptycznych i czegoś jeszcze, co Tellis odlegle kojarzyło się ze strachem i nadzieją jednocześnie. Zapach wiercących się, przywiązanych pasami do krzeseł, nerwowo przełykających ślinę i śledzących refleksy światła na chirurgicznych narzędziach. I woń matek czy ojców, którzy przychodzili odebrać swoje dzieci, zawinięte w kocyk popłakujące maleństwa.

Na jednym z wyższych pięter znalazła okrągłą halę, w której z sufitu zwieszały się – niczym kiście metalowych owoców – sztuczne łona. Gdy trąciła jedno ramieniem, z wnętrza wysypał się kurz.

Tu dorastała Erla, a wcześniej sama Tellis. Włożyła dłoń do środka i wyczuła nikły ślad wilgotnego ciepła, jakby trzymała rękę w obłoku pary. Kilka kroków dalej jej nozdrza zaatakował smród rozkładu.

Truchełko było maleńkie, zmumifikowane i wielkogłowe, z rachitycznymi rączkami i nóżkami. Projekt tak nieudany, że Przedksiężycowi nie pozwolili dziecku się narodzić? Najwyraźniej. Tellis mogłaby się założyć, że korporacje trzymają podobne incydenty w tajemnicy; ktokolwiek dziecko zamówił, nie został poinformowany, iż maleństwo zostało z tyłu.

Być może podczas Skoku zostawało z tyłu więcej dzieci, niż można by przypuszczać.

Tellis gwałtownie ruszyła do wyjścia. Osłabione świetliki ledwo za nią nadążały, gdy szła korytarzem. Byle dalej, poza strefę zapachu środków antyseptycznych, strachu i nadziei.

W jednym z pomieszczeń biurowych otworzyła okno. Wychodziło na podniebny trakt, którym coś się zbliżało. W mroźnej ciszy kapitan wyraźnie słyszała chrzęst śniegu i poskrzypywanie rdzewiejącego organizmu.

Mechaniczny?, przemknęło jej przez myśl.

Nie, nie mechaniczny. Oczywiście, że nie. Oni przecież zostaną z tyłu dopiero podczas ostatniego Skoku.

A więc mechanoid. Co on robi tak wysoko? Żeby tu się dostać, musiał najprawdopodobniej wejść ruchomymi schodami, co nie było przecież niemożliwe, schody były wystarczająco szerokie…

Nie było niemożliwe, ale trudne do wykonania i niebezpieczne dla animatora, który siedział w tej chwili wewnątrz metalowego zwierzęcia. Poręcz, zamontowana na wysokości pasa człowieka, nie chroniła mechanoida. Zbyt wysoki, gdy brał ostry zakręt, mógł w każdej chwili spaść i rozbić się na schodach kilkadziesiąt metrów niżej.

Kociopodobny konstrukt wynurzył się z mgły tuż przed jej twarzą. Lewe ślepie płonęło czerwienią, prawe, zmętniałe, zamigotało kilka razy słabym blaskiem i zgasło. Kapitan wstrzymała oddech. Maszyna pochyliła łeb, jakby chciała, żeby ją pogłaskać. Na metalu z prawej strony, tuż obok nieczynnego oka, widniało wgniecenie i głębokie rysy, przypominające ślady pazurów. Co mogłoby uszkodzić mechanoida? Zwierzozbroja? Inny mechanoid?

— Sumil? — powiedziała Tellis niepewnie, bo przyszła jej do głowy absurdalna myśl, że to animator, który jakimś cudem ją tu znalazł. Straciła z nim kontakt mniej więcej przed tygodniem, gdy nie stawił się na spotkanie, i uznała, że nie żyje bądź jest ciężko chory. Może się myliła?

— Wróciłeś mi pomóc?

Stworzenie potrząsnęło łbem. Oczywiście to nie był Sumil, jakże mógłby być?

Czując się jak we śnie, Tellis wyciągnęła rękę i dotknęła blizn na metalowej skórze. Przez moment prawie uwierzyła, że będą ciepłe i śliskie od krwi. Zwierzę patrzyło na nią łagodnie jednym okiem. Blizny były wilgotne od szronu, który topniał pod jej palcami.

Cofnęła się. Mechanoid skinął głową, odwrócił się i zniknął w ciemności.

Tellis powoli wypuściła powietrze z płuc. Przez ostatnią minutę chyba zapomniała oddychać.

Wiedziała, że dziś już nie zdoła zasnąć, wróciła więc do archiwum. Skoro już tu była i nie miała ochoty na sen, to może zdoła pożytecznie wykorzystać resztę nocy.

Przez jakiś czas przeglądała akta sprzed roku 105, na wszelki wypadek, gdyby Kaira jednak była starsza. Potem dała sobie spokój i przeszła do szafek oznaczonych napisem „Katalog wzorów”. Wyjęła kilka szuflad i zaniosła je na biurko. Świetliki były coraz bledsze, sięgnęła więc do kieszeni płaszcza po świecę, którą dotąd oszczędzała, wiedząc, że w Wieży Principium przyjdzie jej spędzić całą noc.

Złoty krąg blasku odepchnął ciemność. Tellis przez chwilę trzymała dłonie nad płomieniem, ciesząc się ciepłem. Potem wróciła do zawartości szuflad.

Przeglądała je raczej z ciekawości niż w nadziei, że znajdzie tu córkę Issy. Ostatecznie o Kairze nie wiedziała nic ponad to, jak dziewczyna wygląda. Mogło nią więc być każde ciemnoskóre, docelowo wysokie dziecko płci żeńskiej.

Wyglądało na to, że w roku 105 przed Przebudzeniem największą popularnością wśród rodziców cieszyło się piękno. Prawie każdy, kto zamawiał córkę, chciał, aby porażała urodą, co rzecz jasna wiązało się ze znacznie obniżoną inteligencją i brakiem talentów. Pozostałe wzory także nie grzeszyły oryginalnością: dziewczynki zamawiane w tym okresie miały ładnie tańczyć, śpiewać, grać na harfie, mieć dryg do robótek ręcznych czy malowania akwarelami. Nic ciekawego.

Tellis sięgnęła po kolejną szufladę, zaintrygowana, jak przez lata kształtował się gust lunapolitan. Rok 149 – pokolenie, z którym dorastała.

Tu piękności było mniej, za to popularnością cieszyło się dawanie dziewczynkom cech powszechnie uważanych za męskie. Siła fizyczna i wytrzymałość, talent do walki darakką, a nawet do boksowania, zdolności przywódcze, umiejętność analitycznego myślenia, mało empatii.

Ciekawe, czy matka kazała stworzyć Tellis na fali takiej właśnie mody? Kapitan nigdy wcześniej o tym nie myślała.

Jednym z oryginalniejszych projektów była pewna brzydula zapisana pod numerem 83L. Akta starannie wymieniały wszystkie jej niedoskonałości: zbyt krótkie nogi i przesadnie szerokie uda, płaski nos, nieregularne rysy twarzy, nawet paznokcie ze skłonnością do wrastania. Ale do tego dziewczyna obdarzona została magnetycznym urokiem, którego sekret, jak Tellis wywnioskowała z zapisków, opierał się na specjalnie dobranej kombinacji wzmocnionych feromonów.

Kapitan potrząsnęła głową. Ludzka kreatywność nie przestawała jej zadziwiać.

Następna szuflada – rok 200.

Kartkowała kolejne akta i następne, coraz mniej zainteresowana treścią.

Wróć.

Gdzieś mignęło znajome nazwisko. Cofając się, zaczęła przeglądać wzory raz jeszcze, tym razem zwracając uwagę na dane zamawiającego.

Neeh Darika.

Kobieta, którą Tellis widziała wychodzącą z gabinetu Brina Issy i która, jak wynikało z informacji zebranych przez Mahameniego, często się z ojcem Kairy widywała.

Jasnowłosa piękność w futrze nie wyglądała na matkę, zatem z czystej ciekawości Tellis przysunęła kartę do świecy. Nie musiała wytężać wzroku – w poprzek strony biegł tylko jeden duży napis:

„Powtórzyć wzór nr 37A/203”.

Neeh Darika zamówiła sobie kopię powszechnie dostępnego wzoru? To było możliwe, sporo ludzi tak robiło, jednak przyjaciółka Issy, podobnie jak sam Issa, sprawiała wrażenie zbyt wyrafinowanej, by zadowolić się podobnym rozwiązaniem.

Issa chciał tego, co najlepsze. Neeh Darika prawdopodobnie też.

Tellis oderwała świecę od blatu biurka i przeszła z nią w kąt sali. Wspomniany numer oznaczał zamówienie z roku 203. Powinno być gdzieś tu.

Znalazła odpowiednią szufladę, wyjęła ją i położyła na posadzce, nie kłopocząc się powrotem do biurka. Kucnęła, krzywiąc się, gdy w kolanach usłyszała wyraźny trzask. Gorący wosk kapał jej na dłoń. Postawiła świecę na podłodze.

Wzór nr 37A/203 został zamówiony przez Iocati Tarkesha. Serce Tellis zaczęło bić szybciej. Spokojnie, nakazała sama sobie, to pewnie nic takiego.

Ale przecież Tarkesh także dobrze znał Issę. Prawdę mówiąc, jak wynikało z informacji zebranych przez Mahameniego, był wraz z Dariką jedną z niewielu osób, z którymi ojciec Kairy widywał się dla towarzystwa.

„Odcień skóry w tonacji czekoladowego syropu, oczy zielone, kształt twarzy bardziej wydłużony. Reszta jak we wzorze 23E/204”.

Czując się jak w dziecięcej grze, w której jeden trop prowadzi do drugiego, a ten do kolejnego, kapitan odnalazła wskazany numer. Stworzona w roku 204 przed Przebudzeniem dziewczynka pewnie już nie żyła.

Żył za to człowiek, który zamówienie złożył. Irmi Janadra. Kolejny dobry znajomy Brina Issy.

Tellis odetchnęła, starając się opanować podniecenie. W długowieczności Issy oraz jego przyjaciół nie było nic niezwykłego, znała ich tajemnicę. Ale żeby trzy bliskie osoby z tego kręgu zamówiły niemal identyczne córki? I żeby dziewczynki te, sądząc po opisie numeru 23E/204, wyglądem zaskakująco przypominały Kairę?

To nie mógł być przypadek.

Spłynęło na nią olśnienie: jeden z tych momentów, kiedy okazuje się, że klocki z dwóch na pozór różnych zestawów nagle do siebie pasują.

Ciemnoskóre dziewczynki-klony zamawiane przez Issę oraz jego przyjaciół.

Ciemnoskóre dziewczynki-klony znalezione swego czasu w Kwartale Kandrisa, jedna z największych zagadek Lunapolis, która fascynowała kolejne pokolenia strażników.

To była jedna i ta sama sprawa.

12

— Przyniosłem kolację, panie. — Sługa położył tacę na stoliku i skłonił się.

— Dziękuję. — Marely uniósł wzrok znad dokumentów, które trzymał w ręku. — Możesz odejść. Albo nie, zaczekaj.

— Życzy pan sobie, abym spróbował jedzenia? Już próbowałem, lecz oczywiście mogę to zrobić jeszcze raz na pana oczach. — Nic w postawie służącego nie świadczyło, że w jakikolwiek sposób czuje się urażony brakiem zaufania.

— Spróbuj.

Inspektor obserwował, jak niski, schludny człowieczek unosi pokrywę. Z kieszeni wyjął własny widelec, wytarł go w chustkę, po czym oszczędnymi ruchami zjadł po odrobinie z każdej potrawy, wciąż spokojny, jakby posilał się w najlepszej restauracji, a nie kosztował potencjalnej trucizny. Odime był jednym z niewielu pozostałych w Lunapolis żywych służących. Tacy jak on niegdyś cieszyli się popularnością – ludzie urodzeni do służby bądź ci, którzy służbę dobrowolnie wybrali, przeszli genozmianę i uczynili z całkowitego podporządkowania drugiemu człowiekowi sposób na przetrwanie. Wraz ze wzrostem liczby tańszych w utrzymaniu, silniejszych i bardziej wytrzymałych mechanicznych popyt na ich usługi zmalał; żywych służących było coraz mniej, a ci, którzy się trafiali, nie przypominali swych poprzedników. Aroganccy bądź przesadnie lizusowaci, nie wiedzieli, jak się zachować, ich umiejętności zaś pozostawiały wiele do życzenia. Marely sporo się natrudził, zanim znalazł służącego ze starej szkoły, był jednak zadowolony. Odime – grzeczny, a zarazem zdystansowany, cichy, dokładny i bystry – wydawał się wyborem jeśli nie całkowicie idealnym, to przynajmniej bardzo ideału bliskim.

Niewielki mankament polegał na tym, że Marely wciąż nie wiedział, czy może mu ufać.

— Coś jeszcze, panie? — Służącemu jak widać kolacja nie zaszkodziła.

— Tak. — Inspektor zdecydował się. — Powiedzmy, że potrzebowałbym usług zdolnego detektywa niezwiązanego ze strażą miejską. Czy znasz kogoś, kogo mógłbyś mi polecić?

Jak na doskonale wytresowanego służącego przystało, na twarzy Odimego nie drgnął ani jeden mięsień.

— Merha Nomahan, panie. To starsza pani, właściwie już bardzo stara. Rzadko wychodzi z domu, ale ma na swoje usługi gromadę młodych ludzi, którzy szkolą się przy jej boku. Są jej rękami i oczami, jeśli można tak powiedzieć. Jest niezwykle bystra, czasem można wręcz odnieść wrażenie, że siedząc w mieszkaniu, wie znacznie więcej o tym, co się dzieje na mieście, niż ci, którzy na co dzień chodzą po placach.

— I ta… staruszka, gdzie mieszka?

— W Przedświecie, pod numerem 32, przy placu Harmonii.

— A ty skąd o niej wiesz? Potrzebowałeś kiedyś usług detektywa?

— Nie, panie. Zresztą nie byłoby mnie na nią stać, bo pani Nomahan liczy sobie dziesięć surimów od porady. Ale pochodzę z Przedświatu, a tam wszyscy ją znają.

13

Gdy następnego ranka inspektor zakołatał do drzwi Merhy Nomahan, wciąż nie opuszczały go wątpliwości.

Staruszka, która nie wychodzi z mieszkania – to nie brzmiało dobrze. Z drugiej strony to, że miała na swoje usługi armię młodych, chętnych do prowadzenia śledztwa ludzi, wróżyło nie najgorzej. Być może tyle wystarczy.

Otworzyła mu osobiście, drobna i skurczona jak wyschnięty na słońcu owoc morwy. Siwe włosy nosiła splecione w warkocz, który związała na końcu wstążką błękitną jak jej oczy. Dziewczęca zawadiackość kokardy na chwilę wytrąciła Marely’ego z równowagi.

— Witam, jestem…

— Wiem, kim pan jest. Od tygodni widuję pana zdjęcia w gazecie. Proszę wejść.

Spodziewał się, że pomieszczenie, do którego go zaprowadzi, będzie przytulne i staroświeckie, pełne dzierganych serwetek, bibelotów oraz pamiątek długiego życia, salonik jednak okazał się zaskakująco chłodny i niemal pusty. Szesnaście gładkich ścian z lapis lazuli sprawiało, że przywodził na myśl podwodną jaskinię, pośrodku której stały dwa ciężkie fotele oraz zaskakująco delikatny stolik z niebieskiego szkła. Nomahan usiadła w jednym z siedzisk, nietypowo jak na staruszkę, bo ze skrzyżowanymi nogami. Jej oczy wydawały się zimniejsze niż w korytarzu, lecz może był to efekt wszechobecnego błękitu. Uwagi Marely’ego nie uszło, że nie zaproponowała żadnego poczęstunku.

— Chce pan, abym pomogła panu w pracy?

Mięśnie na szczękach mężczyzny drgnęły lekko. Co ona sobie wyobrażała?

— Dziękuję, z pracą doskonale sobie radzę — odparł po chwili milczenia. — Jest natomiast inna sprawa, prywatna, na którą z powodu nawału obowiązków nie mam czasu.

Nomahan skinęła głową. Marely miał nieprzyjemne wrażenie, że ona wie. Wie o przeszkodach, na jakie się natykał, o murze milczenia i sieci wzajemnych powiązań, które rozplątywał, ujawniając kolejne nieprawidłowości w działaniu straży miejskiej. Wie o wrogości przesłuchiwanych, gotowych wyprowadzać go w pole, nawet jeśli pytał o drobiazgi, które w niczym nikomu nie mogły zaszkodzić. Wszystkie te uciążliwości traktował jak zło konieczne; to, że ludzie nie darzyli inspektora sympatią, świadczyło o tym, że praca, której się podjął, ma sens, podobnie jak zamachy na jego życie świadczyły nader często, że zbliża się do prawdy. Dlatego nie zamierzał narzekać i radził sobie – może wolniej i z większym trudem, niżby chciał, ale jednak radził.

Z jednym wyjątkiem. W sprawie grupy ukrywającej się w noc Skoku w dzielnicy sierot udało mu się ustalić jak dotąd jedynie kilka faktów.

Starzec, którego polecono mu oszczędzić, nazywał się Esh Gurleen.

Tenże Esh Gurleen przez długi czas pracował jako wychowawca córki Brina Issy, obecnie uważanej za zmarłą. Jej rysopis mniej więcej odpowiadał opisowi dziewczyny, której Marely – dawny Marely – także miał darować życie.

Tuż po przeniesieniu Gurleena do Arkadii więzienie odwiedził mężczyzna wyglądający jak Brin Issa – tego inspektor raczej się domyślił z reakcji dyrektor Suhenri na pokazane jej zdjęcie, kobieta, jak wiele innych osób, dość niechętnie udzielała bowiem informacji.

— I co pan podejrzewa? Że Issa polecił przenieść świadomość Eshy Gurleena do mechanicznej głowy, a potem umieścić ją w Muzeum Sztuki Użytkowej? Że być może jest także winny śmierci chłopaka jak-mu-tam?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki